معرفت به امام عصر (عج)، محبت، ولایت

سيره امام مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) در رفتار شخصي و نيز در ارتباط با مردم، نمايانگر يك حاكم اسلامي نمونه است كه حكومت در نگاه او وسيله‌اي است براي خدمت به مردم و رسانيدن آن‌ها به قله‌هاي كمال و نه جايگاهي براي زراندوزي و ستمگري و به استثمار كشيدن بندگان خدا! به راستي كه آن امام صالحان در كرسي حكمفرمايي ياد آور حكومت پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله وسلم) و اميرالمؤمنين علي(عليه السلام) است و با وجود آنكه همه اموال و ثروت‌ها در اختيار اوست در زندگي شخصي خود در پايين ترين سطح به سر مي‌برد و به كمترين‌ها قناعت مي‌كند.
اعتقاد به نجات بخش موعود «منجي»، به عنوان انسان برتري كه در آخرالزمان زمين را از عدالت پر مي‏سازد و انسان‏هاي در بند را رهايي مي‏بخشد، در همة اديان و مذاهب وجود دارد.
دوازدهمين پيشواى معصوم، حضرت حجة بن الحسن المهدى، امام زمان-عجل الله تعالى فرجه-در نيمه شعبان سال 255 هجرى در شهر «سامراء» ديده به جهان گشود. (1) او همنام پيامبر اسلام (م ح م د) و هم كنيه آن حضرت (ابو القاسم) است. (2) ولى پيشوايان معصوم از ذكر نام اصلى او نهى فرموده ‏اند. (3)  از جمله القاب آن حضرت، حجت، قائم، خلف صالح، صاحب الزمان (4) ، بقية الله است (5) و مشهورترين آنها «مهدى‏» مى‏باشد. (6) 
سخنراني حجت‌الاسلام و المسلمين سيد مهدي ميرباقري
سجايا و مكارم اخلاقي امام مهدي‏(ع) را دو گونه مي‏توان توصيف كرد: نخست، بر اساس آيات و رواياتي كه در توصيف پيامبر گرامي اسلام(ص) وارد شده‏اند؛ زيرا آن حضرت از نظر ويژگي‏هاي اخلاقي نيز شبيه‏ ترين مردم به حضرت ختمي مرتبت‏(ص) است. دوم، بر اساس رواياتي كه به طور خاص به توصيف سجاياي اخلاقي آن حضرت پرداخته‏اند. قرآن كريم در آيات متعدّدي به توصيف پيامبر خاتم‏(ص) پرداخته و آن حضرت را به دليل ويژگي‏هاي برجسته و منحصر به فردش ستوده است كه از آن جمله مي‏توان آيات زير را برشمرد:
أَ بِرَضْوَي أَوْ غَيْرِهَا أَمْ ذِي طُوًي‏ مفاتيح ‏الجنان، ص 536. برخي از فرق كيسانيه عقيده دارند محمد بن حنفيه نمرده و غيبت كرده و در كوههاي رَضْوي مقيم شده (البته بعضي فرقه‏هاي ديگر كيسانيه مي‏گويند مرده است). رضْوي: كوه مقدس و مباركي از كوههاي مدينه در نزديكي ينبع ابتداي كوههاي تهامه است كه رواياتي در قداست آن محل آمده است.
ظهور سخن میلاد گل و بهار جان آمد  برخیز که عید می کشان آمد برگیر به دست پرچم عشّاق  فرمانده مُلک لا مکان آمد گلزار ز عیش لاله باران شد  سلطان زمین و آسمان آمد با یار بگو که پرده بردارد  هین! عاشق آخرالزّمان آمد آماده امر و نهی و فرمان باش  هشدار! که منجی جهان آمد(1)
درخصوص حضرت ولی عصر و صاحب الامر(ع) محرم غیب و امین اسرار خداوند متعال، به آنچه مورد رضایت خداوند است که در حق ایشان بیان شود، متوسل می شویم. بعضی از عباراتی که در شأن آن بزرگوار(ع) وارد شده، فهم و تصور اعماقشان دشوار است. مثل این فراز از دعای ندبه: بنفسی أنت من عقید عزٍّ لایسامی.1 یعنی خدای متعال مقامی را به تو اعطا نموده که با آن مقام به قلة عزتی رسیده ای که هیچ کس را توان رسیدن به آن نیست، یا مقام هیچ کس نمی تواند با آن برابری کند. درک این جمله، منوط به درک مفهوم امامت و درک این مطلب است که امام مهدی(ع) که امامت به او ختم می شود، کیست؟
و حجت قائم را دیدم که همچون ستاره ای پرنور در میان ایشان می درخشید. آن گاه از جانب رب العالمین خطاب آمد: ای محمد، او را دوست بدار؛ همانا که من او و دوستداران او را دوست می دارم.1 شاید از همین روست که حضرت رسول(ص) از خداوند متعال تقاضای دیدار یاوران حضرت مهدی(ع) را داشته2 و ایشان را برادران، دوستان3، محبوبان و گرامی ترین افراد امت در نزد خویش معرفی می نماید: آنان رفیقان من، مورد علاقه و محبت شدید من و گرامی ترین افراد امتم نزد من می باشند.