اگر كلمه قائم را جايي ببينيم يا بنويسيم كه در ذهن تداعي شود ايا بايد بايستيم؟

مرسوم بین شیعیان است که هر گاه یکی از نام های مبارک مولای خویش امام زمان (ارواحنا فداه) را می شنوند، روی پا می ایستند و برخی از ایشان دستان را روی سر خود قرار می دهند. علت این کار احترام به امام زمان (ارواحنا فداه) و عمل به روایات معصومین (علیهم السلام) می باشد.
چنان چه روزی در مجلس امام صادق (علیه السلام) این لقب مبارک برده شد، امام صادق (علیه السلام) به جهت تعظیم و احترام از جای برخاست.(نجم الثاقب، ص444)
محدث نوری می گوید: وقتی نام حضرت حجة بن الحسن (علیه السلام) در حضور امام رضا (علیه السلام) برده شد، آن حضرت از جای برخاست و دو دست مبارکش را روی سرگذاشت و فرمود:"اللهم عجل فرجه و سهّل مخرجه" (منتخب الاثر، ص505(
از امام صادق(علیه السلام) سوال شد: چرا هنگام شنیدن نام امام زمان (علیه السلام) از جای خود بر می خیزیم؟ حضرت فرمود: چون غیبت حضرت مهدی(ارواحنا فداه) طولانی است و امام از شدت محبتی که به دوستان خود دارد هر زمانی که شخصی از او یاد کند نگاهی به او می نماید و سزاوار است که یاد کننده به جهت احترام و تعظیم، از جای خود برخیزد؛ هنگامی که مولای خویش او را به نظر مهر و عطوفت نگاه می کند، پس از جای خود برمی خیزد و از خدای تبارک و تعالی تعجیل فرج ایشان را بخواهد.(منتخب الاثر، ص505(

گر چه اين عمل نشانه محبت و انتظار و احترام مي باشد اما واجب شرعي نيست [مؤسسه تحقيقات و نشر معارف اهل البيت (ع) ‍]