توسّل به امام زمان(ع)، كلید شب قدر

پرسش بیشتر مؤمنان آن است كه حقیقت شب قدر چیست؟ و به راستی، در این شب‌ها چه بخواهیم و چگونه بخواهیم كه برایمان نافع‌تر و نیكوتر باشد؟

برای یافتن پاسخ این پرسش به پای سخن استاد صاحب سخن، جناب حجّت‌الاسلام حاج شیخ كاظم صدّیقی می‌نشینیم. باشد كه توشه‌ای برگیریم.
حقیقت شب قدر را هیچ كس جز خدا نمی‌شناسد، این جزء اسرار الهی است و خدایی كه برای بندگانش شب قدر را مقدّر كرده، خودش برای شب قدر چند امتیاز قرار داده است: اوّل اینكه، شب قدر، ظرف نزول قرآن است؛ «إنّا أنزلناه فی لیلة القدر». دوم اینكه، شب تقدیر است. تقدیر آحاد بشر در این شب رقم می‌خورد. سوم آنكه، شب قدر، ملكوتی دارد و اگر كسی آن را درك كند می‌تواند یك شبه به اندازة یك عمر برای خودش ذخیره بردارد؛ قرآن از این فضیلت منحصر به فرد شب قدر چنین تعبیر می‌كند: «لیلة القدر خیرٌ من ألف شهرٍ». فضیلت چهارم آنكه، شب قدر، نزول تمامی ملائكه به محضر حضرت صاحب‌العصر و الزّمان(ع) است؛ یعنی شبی است كه وجود مقدّس امام عصر(ع) تمام موجودات را تحت اشراف مخصوص قرار می‌دهند، و بر همین اساس است كه در شب قدر، امكانِ بخشیده شدن برای همگان فراهم می‌شود و اگر كسی در این شب بخشیده نشود مشخّص می‌شود كه دیگر قابلیّتی برای آمرزش در وجودش موجود نیست. حال، اگر كسی شب قدر را درك نكرد و جاماند، دیگر برایش زمینة آمرزش نیست مگر اینكه در «عرفات» باز دامن حضرت حجّت(ع) را بگیرد. بنابراین شب قدر شبی است كه انسان باید گذشتة خویش را در آن شب ورق بزند و به عنوان یك مریضی كه دردهای خود را شناخته است، این دردها را به طبیب خودش ـ امام زمان(ع) ـ عرضه كند و با نظر ولایی حضرت، تمام گناهان سابقش را از دریچة وساطت حضرت، جهت استغفار نزد خداوند ببرد تا بخشیده شود. ضمناً برای حدّاقل یك سال آینده‌اش هم، تصمیم جدّی بگیرد.
در این شب عظیم، انسان باید آن قدر خود را برای امام زمان(ع) شیرین كند تا حضرت او را بپسندند و سعادت یك سال را برای او بنویسند. إن‌شاءالله.

 

آیا در این شب، حقّ خاصّی از خداوند متعال بر گردن بندگان هست؟

خداوند متعال همیشه حقّ مطلق است و همه بدهكار اویند. حالا اگر صحبت حقّ ویژة خداوند بر بندگان باشد، این منوط به میزان بندگی بندگان در این شب است. «هل جزاء الإحسان إلّا الإحسان؟» خدا كه سفرة رمضان را پهن كرده، تا شب قدر ما را پرورانده تا ما بتوانیم شب قدر او را درك كنیم، در این شب، عزمِ بخشش تمام گناهانمان را كرده است، خب چه حقّی بالاتر از اینها خواهد بود؟ یعنی ما از خدا دیگر چه می‌خواهیم كه به ما نمی‌دهد؟
خدای متعال بالاترین مرتبة محبّتش را در شب قدر اعمال می‌كند و ما كه نمی‌توانیم محبّت خدا را جبران كنیم، تنها قادر به اظهار شرمندگی در مقابل اوییم و باید عرضه بداریم كه خدایا! كسی قدرت جبران لطف و احسان تو را ندارد. همین‌كه بنده‌ای «الحمد لله» می‌گوید و خود را ناتوان از شكرگزاری می‌داند، همان چیزی است كه ائمة طاهرین(ع) از او خواسته‌اند (بنده حقّ شكرگزاری را ادا كرده است).

 

چه رابطه‌ای میان لیلة القدر و حضرات معصومین(ع) وجود دارد؟

بدیهی است كه آن «قدر»، قلم تقدیر وجود مقدّس امام عصر(ع) است. خداوند از طریق وجود مقدّس امام زمان(ع) سرنوشت را می‌نویسد. قلم، امام زمان(ع) است، عرش، امام زمان(ع) است، كرسی، امام زمان(ع) است و نزول ملائكه هم آن شب، نزد امام زمان(ع) است. بنابراین گذشته را امام زمان(ع) نمره می‌دهد، آینده را هم امام زمان(ع) می‌نویسد.
تمام امور به دست خلیفة مطلق خدا انجام می‌شود و هنر، هنر كسی است كه آن شب بیشترین توجّه و توسّل را به امام زمان(ع) و بر حسب روایات به باطن شب قدر كه حضرت زهرا(س) است، ابراز نماید. این را هم باید دانست كه امام زمان(ع) هم نسبت به مادر گرامی‌شان یك حساسیّت خاصّی دارند. اگر كسی در این شب از حضرت زهرا(س) حواله بیاورد [و متوسّل به آن حضرت(س) شود] قطعاً امام زمان(ع) امضا خواهد كرد.